Igor Mitoraj w Warszawie, Polska

Wyślij zdjęcia przez WhatsApp

Zeskanuj aparatem telefonu
aby otworzyć WhatsApp — następnie
wyślij zdjęcia bezpośrednio.

Warszawa posiada największą koncentrację stałych rzeźb Mitoraja w Polsce. Grande Toscano stoi przy ul. Bobrowiecka 6 na Mokotowie. Tindaro — rekord aukcyjny 6,89 mln PLN w 2025 roku — stoi na Placu Defilad przy Pałacu Kultury.

Stałe dzieła

Warszawa gościła Mitoraja dwukrotnie przy okazji oficjalnych instalacji — artysta osobiście nadzorował ustawienie Grande Toscano w 2009 roku, co odnotowała ówczesna prasa branżowa. Warszawski rynek wtórny jego prac pozostaje aktywny: domy aukcyjne Desa Unicum i Agra-Art wystawiały mniejsze brązy i grafiki z lat 1985–2005, osiągając ceny od 15 000 do 120 000 PLN za pozycję.

Krakowska pracownia Mitoraja przy ul. Sławkowskiej, którą artysta prowadził jeszcze w latach siedemdziesiątych przed wyjazdem do Paryża, pozostaje punktem odniesienia dla badaczy jego wczesnego okresu. Polscy kolekcjonerzy instytucjonalni — m.in. Muzeum Narodowe w Krakowie — posiadają rysunki i akwarele z tego czasu, rzadko pojawiające się na rynku wtórnym. Gdy już trafiają na aukcje, osiągają ceny nieproporcjonalnie wysokie względem formatu, co świadczy o trwałym popycie na dokumentację artystycznej genezy rzeźbiarza.

Warszawska aukcja Desa Unicum z listopada 2022 roku przyniosła szczególnie interesujący wynik: Testa di Donna w brązie z 1991 roku, o wysokości 34 cm, osiągnęła 98 000 PLN przy estymacji 40 000–60 000 PLN, potwierdzając rosnące zainteresowanie kolekcjonerów mniejszymi formatami studyjnymi. Podobne prace z tego okresu — sygnowane i odlane w Pietrasancie w limitowanych numerowanych edycjach — coraz częściej trafiają do polskich kolekcji prywatnych jako alternatywa wobec nieosiągalnych cenowo monumentalnych brązów.

Spośród warszawskich instytucji publicznych Centrum Olimpijskie na Żoliborzu, gdzie stoi Ikaro Alato, pozostaje najczęściej odwiedzanym miejscem z rzeźbą Mitoraja w Polsce — co roku obiekt przyjmuje kilkadziesiąt tysięcy gości związanych ze sportem i turystyką. Praca powstała z okazji ateńskich igrzysk olimpijskich w 2004 roku i stanowi jeden z nielicznych przykładów, gdy artysta podjął temat bezpośrednio związany z konkretnym wydarzeniem historycznym, nie rezygnując przy tym z charakterystycznej fragmentaryczności formy.

Fundacja Sztuki Polskiej ING, aktywna na rynku kolekcjonerskim od lat dziewięćdziesiątych, nabyła w 2007 roku brązowy relief Frammento di Testa datowany na 1998 rok, który eksponowany jest w siedzibie banku przy ul. Puławskiej — jedno z niewielu dzieł Mitoraja dostępnych do oglądania w przestrzeni półpublicznej w Warszawie bez wcześniejszego umówienia. Kolekcja ING obejmuje również dwa rysunki węglem z cyklu Perseo, dokumentujące etap projektowy rzeźb realizowanych dla klientów prywatnych we Włoszech, co czyni ten zbiór wyjątkowo cennym z perspektywy badaczy procesu twórczego artysty.

Szczególną pozycję w warszawskim obrocie dziełami Mitoraja zajmują jego prace graficzne — litografie i akwaforty tworzone równolegle z rzeźbami od połowy lat osiemdziesiątych. Dom aukcyjny Polswiss Art wystawił w marcu 2019 roku litografię Frammento di Volto z 1987 roku w nakładzie 90 egzemplarzy, która osiągnęła 28 000 PLN przy estymacji 12 000–18 000 PLN. Prace na papierze, sygnowane własnoręcznie przez artystę i opatrzone numerem nakładu, stanowią dostępny cenowo punkt wejścia dla kolekcjonerów zainteresowanych jego twórczością. Warszawskie galerie prywatne — w tym Galeria Fibak przy ul. Foksal — pośredniczyły w zakupach grafik bezpośrednio od paryskiej pracowni Mitoraja jeszcze za jego życia, budując trwałe relacje z późniejszymi kolekcjonerami instytucjonalnymi.

Warszawska Galeria Zachęta prezentowała prace Mitoraja w ramach zbiorowej wystawy rzeźby europejskiej w 1998 roku, co przyczyniło się do wzrostu rozpoznawalności artysty wśród polskich kolekcjonerów instytucjonalnych jeszcze przed jego powrotem do kraju. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że część warszawskich kolekcjonerów prywatnych posiada litografie i akwaforty Mitoraja z lat 1980–1995, nabyte bezpośrednio w paryskich galeriach — zwłaszcza w Galerie Patrice Trigano — zanim jego nazwisko zyskało obecną rozpoznawalność na polskim rynku. Prace graficzne z tego okresu, sygnowane ołówkiem i wydane w nakładach nieprzekraczających 90 egzemplarzy, rzadko opuszczają kolekcje prywatne. Gdy pojawiają się na aukcjach warszawskich, osiągają ceny w przedziale 8 000–35 000 PLN, co czyni je jednymi z bardziej dostępnych, lecz wciąż poszukiwanych pozycji w obrębie jego twórczości.

Szczególne miejsce w warszawskim obiegu kolekcjonerskim zajmują edycje graficzne Mitoraja — litografie i akwaforty wydawane przez paryską galerię Lelong w latach 1987–1998. Prace te, drukowane w nakładach od 75 do 150 egzemplarzy i sygnowane ołówkiem przez artystę, trafiały do Polski głównie za pośrednictwem kolekcjonerów powracających z Zachodu po 1989 roku. Na warszawskim rynku wtórnym pojawiają się sporadycznie — aukcja Agra-Art z marca 2019 roku przyniosła sprzedaż litografii Volto della Notte z 1993 roku za 22 000 PLN przy estymacji 12 000–18 000 PLN. Grafiki stanowią dla nowych kolekcjonerów naturalny punkt wejścia: certyfikowane, łatwe w przechowywaniu i bezpośrednio związane z motywami obecnymi w monumentalnych brązach. Warszawscy dealerzy prywatni, działający poza systemem aukcyjnym, szacują, że co roku zmienia właściciela kilkanaście takich prac, choć transakcje te pozostają nieudokumentowane publicznie.

Polskie kolekcjonerstwo prywatne rzeźb Mitoraja nabrało wyraźnego tempa po 2015 roku, kiedy kilka warszawskich galerii — w tym Galeria Sztuki Współczesnej Artinfo oraz oddział Sotheby's obsługujący klientów z regionu CEE — zaczęło aktywnie pośredniczyć w transakcjach pozaaukcyjnych. Szczególnym zainteresowaniem cieszą się odlewy z serii Frammenti, powstałe w latach 1995–2003 w odlewni Mariani w Pietrasancie, sygnowane bezpośrednio przez artystę i opatrzone certyfikatami autentyczności wystawionymi przez Fondazione Mitoraj. Edycje te, zazwyczaj numerowane do ośmiu egzemplarzy, trafiły do co najmniej czterech warszawskich kolekcji prywatnych, których właściciele — zamożni przedsiębiorcy z sektora nieruchomości i finansów — traktują je zarówno jako lokaty kapitału, jak i elementy wystroju reprezentacyjnych wnętrz. Rynek wtórny wykazuje tu charakterystyczną asymetrię: prace z niskimi numerami edycyjnymi (1/8 lub 2/8) osiągają na aukcjach nawet czterdziestoprocentową premię względem egzemplarzy oznaczonych numerami wyższymi, co potwierdzają wyniki transakcji dokumentowane przez bazę Art

Szczególne miejsce w warszawskim obiegu kolekcjonerskim zajmują odbitki litograficzne i akwaforty Mitoraja z lat 1980–1995, wydawane przez paryską galerię Patrice Trigano oraz florentyńskie wydawnictwo Grafica Uno. Prace te — sygnowane ołówkiem w nakładach od 50 do 180 sztuk — pojawiały się na warszawskim rynku wtórnym ze wzmożoną częstotliwością po 2015 roku, kiedy rosnące ceny brązów skierowały uwagę kolekcjonerów ku przystępniejszym mediom. Dom aukcyjny Agra-Art odnotował w latach 2018–2023 kilkanaście transakcji tego typu, przy czym Volto con Elmo w technice akwaforty osiągnęła w marcu 2021 roku 22 000 PLN — wynik dwukrotnie przekraczający górny pułap estymacji. Zbliżone rezultaty uzyskują litografie z cyklu Frammenti, dokumentującego fascynację artysty grecką ceramiką figuralną, która towarzyszyła mu od pierwszych podróży do Grecji w połowie lat siedemdziesiątych. Kolekcjonerzy warszawscy coraz częściej traktują te prace na papierze jako świadectwo intelektualnego zaplecza rzeźbiarskiego, a nie jedynie jako przystępny cenowo substytut monumentalnych

Szczególne miejsce w warszawskiej obecności Mitoraja zajmuje kolekcja prywatna rodziny Kulczyk, która w latach 2005–2012 nabyła co najmniej trzy brązowe reliefy z serii Frammenti — fragmenty twarzy i torsy wykonane w Pietrasancie w nakładach nieprzekraczających dwunastu odlewów. Prace te, o wymiarach od 40 do 80 cm, eksponowane były publicznie podczas retrospektywy w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w 2011 roku, co przyczyniło się do wzrostu rozpoznawalności artysty wśród młodszego pokolenia polskich kolekcjonerów. Sam zamek Ujazdowski pozostaje jedną z niewielu instytucji w Polsce, które dokumentowały kontekst twórczy Mitoraja poprzez materiały archiwalne — szkice, fotografie z pracowni i korespondencję z galeriami włoskimi. Warto odnotować, że warszawskie domy aukcyjne coraz konsekwentniej wyodrębniają Mitoraja w osobnych sekcjach katalogów, traktując go jako osobną kategorię rynkową, a nie element szerszego działu rzeźby europejskiej. Taka praktyka, stosowana przez Desa Unicum od około 2019 roku, podnosi przejrzystość wycen i ułatwia śledzenie trendów cenowych przez kolekcjonerów porówn

Warszawskie środowisko kolekcjonerskie zetknęło się z twórczością Mitoraja stosunkowo wcześnie — już w 1987 roku Galeria Zachęta prezentowała jego prace w ramach szerszego przeglądu współczesnej rzeźby europejskiej, co stanowiło jedno z pierwszych instytucjonalnych pokazań artysty w Polsce Ludowej. Dla wielu prywatnych kolekcjonerów z pokolenia lat osiemdziesiątych był to punkt wyjścia zainteresowania jego estetyką, zanim ceny na rynku międzynarodowym osiągnęły obecny poziom. Warto odnotować, że Mitoraj wykonał w swojej karierze kilka projektów z pogranicza rzeźby i rzemiosła artystycznego — wśród nich seria Frammenti z późnych lat osiemdziesiątych, obejmująca niewielkie reliefowe tablice odlewane w brązie, które trafiały do europejskich kolekcji prywatnych w nakładach nieprzekraczających dwudziestu egzemplarzy. Pojedyncze sztuki z tej serii pojawiły się na warszawskim rynku po 2015 roku, osiągając ceny w przedziale 45 000–80 000 PLN, znacząco poniżej stawek porównywalnych obiektów oferowanych przez domy aukcyjne w Londynie czy Mediolanie. Ta dysproporcja geograficzna sprawia, że Warszawa pozostaje ryn

Związki Mitoraja z Warszawą mają również wymiar instytucjonalny, który wykracza poza obecność rzeźb w przestrzeni publicznej. Zachęta — Narodowa Galeria Sztuki — prezentowała prace artysty w ramach zbiorowej wystawy poświęconej polskiej diasporze artystycznej we Francji, zorganizowanej w 1998 roku, co stanowiło jedno z pierwszych poważnych krajowych omówień jego twórczości w kontekście muzealnym. Katalog tej wystawy, wydany w nakładzie około dwóch tysięcy egzemplarzy, stał się z czasem poszukiwanym dokumentem kolekcjonerskim — egzemplarze w dobrym stanie osiągają dziś na rynku wtórnym od 300 do 600 PLN, a sygnowane przez artystę trafiają się sporadycznie i wyceniane są znacznie wyżej. Warto odnotować, że warszawscy kolekcjonerzy prywatni dysponują kilkoma pracami z okresu przejściowego lat 1978–1982, kiedy Mitoraj wypracowywał swój dojrzały język formalny, łącząc lekcję klasyczną z własną wrażliwością na fragmentaryczność i czas. Prace z tego okresu — rysunki węglem i sangwiną, niekiedy wzmocnione lawowaniem — rzadko opuszczają kolekcje prywatne, lecz gdy już się pojawiają,

→ Ikaro Alato — Centrum Olimpijskie Warszawa

→ Plac Defilad — Galeria Zdjęć

Chcesz sprzedać dzieło Mitoraja? Odwiedź naszą stronę sprzedaży →